Rozgraniczenie nieruchomości gruntowych

Zgodnie z brzmieniem art. 152 Kodeksu cywilnego, właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Przywołany przepis dotyczy zatem granic nieruchomości gruntowych wytyczonych (lub mających zostać wytyczone) na powierzchni gruntu, których wytyczenie ma jednakże wpływ na przebieg płaszczyzn wyznaczających granice nieruchomości jako tworu trójwymiarowego.

Otulina parku narodowego

Otulina jest strefą ochronną graniczącą z formą przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla tej formy w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka (art. 5 pkt. 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 627 ze zm., dalej „ustawa o ochronie przyrody”). Jak zatem wynika z przywołanej definicji ustawowej jest to więc przestrzeń, w obrębie której działalność człowieka może wpływać niekorzystnie na przyrodę obszaru chronionego, mająca zabezpieczać daną formę przyrody przed tym niekorzystnym wpływem.

Administrator hipoteki

Zgodnie z brzmieniem art. 68-2 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.), dalej „ustawa o księgach wieczystych i hipotece”, w celu zabezpieczenia hipotekąkilku wierzytelności przysługujących różnym podmiotom, a służącym sfinansowaniu tego samego przedsięwzięcia, wierzyciele powołują administratora hipoteki. Administratorem może być jeden z wierzycieli albo osoba trzecia.Przywołany przepis wprowadza zatem instytucję administratora hipoteki, która pozwala zabezpieczyć jedną hipoteką kilka wierzytelności przysługujących różnym wierzycielom, a służących sfinansowaniu tego samego przedsięwzięcia.

Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.), dalej „ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych”, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonych w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przestrzenne granice prawa własności nieruchomości

Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód. Przy czym jak wynika z brzmienia art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami gruntowymi są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty).

Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności

Zgodnie z art. 232 § 1 Kodeksu cywilnego grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków, mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym.

Zasiedzenie służebności przesyłu

Ustawodawca w przepisach Kodeksu cywilnego nie wskazuje wprost na możliwość nabycia służebności przesyłu w drodze zasiedzenia. Jednakże jak wynika z art. 3054 Kodeksu cywilnego, do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych. Z kolei w przypadku służebności gruntowej możliwe jest jej zasiedzenie, jeżeli polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia (art. 292 Kodeksu cywilnego). A zatem nabycie służebności przesyłu w drodze zasiedzenia możliwe jest tylko jeżeli przedsiębiorca przesyłowy korzysta z trwałych i widocznych urządzeń.

Nieruchomości w specjalnych strefach ekonomicznych

Specjalną strefą ekonomiczną jest wyodrębniona, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. 2007 r., Nr 42, poz. 274 z późn. zm.) niezamieszkała część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych przedmiotową ustawą.

Nieruchomości pod ochroną przyrodniczą

Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z 1997 r. ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw (w tym własności) mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. Jednocześnie środowisko i jego ochrona stanowi jeden z ważniejszych czynników wpływających na ograniczenia prawa własności i w pewnych sytuacjach ustawodawca przyznaje szczególnym wymaganiom ochrony środowiska pierwszeństwo przed koniecznością ochrony prawa własności.

Drogi publiczne

Drogą publiczną jest budowla wraz z obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem. Podstawową cechą odróżniającą drogę publiczną od innych dróg jest możliwość korzystania z niej przez każdego zgodnie z jej przeznaczeniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2002 r., sygn. akt II SA/Po 297/2001, opubl. Legalis).

Strony